Kako se bolest manifestuje?
Glavni simptomi artroze su bol u zglobu koji se javlja tokom upotrebe zgloba, a polako nestaje mirovanjem. Nadalje, osećaj ukočenosti zgloba nakon jutarnjeg ustajanja ili tokom dana nakon dužeg mirovanja (traje kraće od 30 minuta). Osećaj nestabilnosti, ograničenost pokreta i onesposobljenost za određene radnje takođe je karakteristično za artrozu.
Klinički znaci su: osetljivost na dodir na rubovima zglobova, krepitacije („puckanje“) pri pokretu, uvećanje mase kosti i mekih tkiva, ograničeni i bolni pokreti, deformacije.
Najčešće su zahvaćeni zglobovi kuka i kolena (gonartroza i koksartroza), obzirom da trpe najveća opterećenja. Ređe se radi o osteoartrozama zglobova ručja i sitnih zglobova šaka, kao i o artrozi ramenog zgloba.
Kako se postavlja dijagnoza?
Dijagnoza se najčešće postavlja na osnovu simptoma i znakova bolesti, rendgenografije i laboratorijskim pregledom krvi i urina. Radiološka dijagnostika omogućava uočavanje radioloških promena na zglobovima i potvrđuje dijagnozu, ali one (radiološke promene) nisu uvek u korelaciji sa kliničkim simptomima.
Lečenje:
Opšte mere – održavanje idealne telesne mase, odgovarajući dnevni režim kretanja i odmora.
Fizikalna terapija
Lekovi – analgetici, antireumatici, miorelaksansi deluju simptomatski, smiruju bol, ali ne usporavaju progresiju bolesti.
Hondroprotektori (glukozamin sulfat i drugi) deluju i simptomatski, ali i usporavaju progresiju bolesti sprečavanjem daljeg oštećenja hrskavice i delimično dovode do njenog obnavljanja, a postoje i pretpostavke da bi mogli pozitivno da utiču i na ishod same bolesti.
Mogu se primeniti i injekcije glikokortikoida-davanje lekova direktno u zglob.
Hirurško lečenje – operativno lečenje se sprovodi samo kod najtežih degenerativnih oboljenja zglobova.
Glavni simptomi artroze su bol u zglobu koji se javlja tokom upotrebe zgloba, a polako nestaje mirovanjem. Nadalje, osećaj ukočenosti zgloba nakon jutarnjeg ustajanja ili tokom dana nakon dužeg mirovanja (traje kraće od 30 minuta). Osećaj nestabilnosti, ograničenost pokreta i onesposobljenost za određene radnje takođe je karakteristično za artrozu.
Klinički znaci su: osetljivost na dodir na rubovima zglobova, krepitacije („puckanje“) pri pokretu, uvećanje mase kosti i mekih tkiva, ograničeni i bolni pokreti, deformacije.
Najčešće su zahvaćeni zglobovi kuka i kolena (gonartroza i koksartroza), obzirom da trpe najveća opterećenja. Ređe se radi o osteoartrozama zglobova ručja i sitnih zglobova šaka, kao i o artrozi ramenog zgloba.
Kako se postavlja dijagnoza?
Dijagnoza se najčešće postavlja na osnovu simptoma i znakova bolesti, rendgenografije i laboratorijskim pregledom krvi i urina. Radiološka dijagnostika omogućava uočavanje radioloških promena na zglobovima i potvrđuje dijagnozu, ali one (radiološke promene) nisu uvek u korelaciji sa kliničkim simptomima.
Lečenje:
Opšte mere – održavanje idealne telesne mase, odgovarajući dnevni režim kretanja i odmora.
Fizikalna terapija
Lekovi – analgetici, antireumatici, miorelaksansi deluju simptomatski, smiruju bol, ali ne usporavaju progresiju bolesti.
Hondroprotektori (glukozamin sulfat i drugi) deluju i simptomatski, ali i usporavaju progresiju bolesti sprečavanjem daljeg oštećenja hrskavice i delimično dovode do njenog obnavljanja, a postoje i pretpostavke da bi mogli pozitivno da utiču i na ishod same bolesti.
Mogu se primeniti i injekcije glikokortikoida-davanje lekova direktno u zglob.
Hirurško lečenje – operativno lečenje se sprovodi samo kod najtežih degenerativnih oboljenja zglobova.